Motmot

Dennentangare vs Bloedtangare

Piranga ludoviciana versus Piranga bidentata

Oefenen

Speel een quiz met Dennentangare en Bloedtangare

Dennentangare (Piranga ludoviciana) Dennentangare
Bloedtangare (Piranga bidentata) Bloedtangare

Media

Laden…

Kort gezegd

Het meest betrouwbare veldkenmerk tussen Dennentangare en Bloedtangare is de algehele kleur en het patroon van het hoofd en de rug: Dennentangare mannetjes tonen een gele lichaam met een felrode kop (in broedkleed), terwijl Bloedtangare mannetjes meer uniform rood-oranje tot oranje zijn, met een dof oranje rug en een bruinachtige vlek onder het oog. Vrouwtjes zijn lastiger, maar Dennentangare vrouwtjes zijn over het algemeen bleker geel met minder strepen boven, terwijl Bloedtangare vrouwtjes een gele kop en onderdelen tonen met een duidelijk olijfkleurige en zwartgestreepte rug. Onvolwassen en vrouwelijke vogels zijn het meest waarschijnlijk verwarrend, vooral in de vlucht, maar zorgvuldige aandacht voor rugkleur en strepen, evenals het hoofdpatroon, zal ze meestal scheiden. Beide zijn middelgrote Piranga tangaren, maar subtiele verschillen in structuur en habitat kunnen ook helpen.

Herkenningstips

  1. Kleur hoofd mannetje (broed): Dennentangare mannetjes hebben een scherp gedefinieerde rode kop met een gele lichaam—uniek onder Noord-Amerikaanse Piranga. Bloedtangare mannetjes zijn meer uniform rood-oranje tot oranje, met de kleur die door de onderdelen en rug loopt, zonder de scherp afgebakende rode kop.
  2. Patroon rug (vrouwtjes/onvolwassen): Vrouwelijke en onvolwassen Bloedtangaren hebben een duidelijk olijfkleurige rug met zwarte strepen, terwijl Dennentangare vrouwtjes/onvolwassen een eenvoudige olijf-gele rug hebben met weinig of geen strepen. Dit is het beste kenmerk voor niet-broedende of jonge vogels.
  3. Gezichtspatroon: Bloedtangare (vooral mannetjes) toont een bruinachtige vlek onder en achter het oog, die afwezig is bij Dennentangare.
  4. Vleugelstrepen: Dennentangare (beide geslachten) toont twee bleke vleugelstrepen op zwartachtige vleugels, die opvallend kunnen zijn bij mannetjes en minder duidelijk bij vrouwtjes. Bloedtangare kan minder contrasterende vleugelstrepen tonen, maar dit is geen primaire scheiding.
  5. Kleur onderdelen: Dennentangare mannetjes zijn felgeel onder, terwijl Bloedtangare mannetjes oranje tot rood-oranje onder zijn. Vrouwtjes van beide zijn geelachtig, maar Bloedtangare is meer oranje/geel, Dennentangare meer citroengeel.
  6. Rugkleur (mannetjes): Dennentangare mannetjes hebben een geelachtige of olijfkleurige rug, die contrasteert met de rode kop. Bloedtangare mannetjes hebben een dof oranje rug, die minder contrasteert met de kop.
  7. Grootte en structuur: Beide zijn vergelijkbaar in grootte en vorm; vertrouw hier niet op in het veld.
  8. Habitat en verspreiding: In de VS is Dennentangare wijdverspreid in het westen; Bloedtangare is een zeldzame dwaalgast, meestal in Arizona en Texas, controleer altijd op rugstrepen en kopkleur als buiten het verwachte bereik.
  9. Vocalisaties: Als je een vireo-achtige, rijke, muzikale zang hoort, overweeg dan Bloedtangare, vooral in het zuidwesten. De zang van Dennentangare is minder vireo-achtig.
  10. Seizoen: Dennentangaren zijn voornamelijk aanwezig in de VS tijdens de lente en de zomer. Bloedtangaren zijn zeldzaam ten noorden van Mexico, dus seizoen en locatie kunnen helpen.
  11. Foerageerhoogte: Dennentangaren zijn vaak hoog in de kruin van grote bomen; Bloedtangaren kunnen lager zijn, vooral aan bosranden, maar dit is geen sterke scheiding.
  12. Geslachtsverschillen: Vrouwelijke Dennentangaren zijn eenvoudiger en minder gestreept boven dan vrouwelijke Bloedtangaren. Controleer altijd de rug op strepen bij saaie vogels.
  13. Verwarring bij onvolwassen vogels: Onvolwassen Dennentangaren missen sterke rugstrepen; als je een gestreepte rug op een geelachtige vogel ziet, neig dan naar Bloedtangare.
  14. Kleur en vorm van de snavel: Niet beschreven als diagnostisch in deze bronnen—gebruik dit niet.
  15. Vluchtzicht: Geen unieke bovenste vleugel of vluchtpatroon kenmerken zijn beschreven; vertrouw op rug- en hoofdpatroon zelfs in korte uitzichten.

Grootte

Beide soorten zijn middelgrote zangvogels in het Piranga geslacht en zijn zeer vergelijkbaar in lengte (Bloedtangare: 18–19 cm). Bloedtangare heeft een gerapporteerde lichaamsmassa van ongeveer 34,7 g [wikidata], wat typisch is voor Piranga tangaren en waarschijnlijk overlapt met Dennentangare. In het veld is grootte geen betrouwbare scheiding tussen deze twee.

Verenkleed

Gedrag

Beide soorten zijn boomachtig en foerageren in de kruin, vaak in hoge bomen. Dennentangaren staan bekend om hun voorkeur voor grote bomen en gematigde kruinbedekking, foeragerend hoog in de kruin. Bloedtangaren foerageren ook in bomen, maar worden vaker aangetroffen in montane bossen en randen in hun Centraal-Amerikaanse verspreiding. Gedrag is globaal vergelijkbaar en geen sterke scheiding in het veld.

Habitat

Dennentangare is sterk geassocieerd met volwassen naald- en gemengde bossen in het westen van Noord-Amerika, vooral gebieden met grote bomen en gematigde kruinbedekking. Ze vermijden dichte, gesloten-kruin bossen en zijn gebruikelijker in open of dunne stands. Bloedtangare wordt aangetroffen van Mexico tot Panama, met een voorkeur voor montane bossen, bosranden en soms tuinen op hogere hoogtes. In de VS is het een zeldzame dwaalgast, meestal in vergelijkbare bosrijke of randhabitats. Als gezien in de VS buiten het zuidwesten of op hogere hoogtes, is Dennentangare veel waarschijnlijker.

Geluid

Bloedtangare heeft een zang die wordt beschreven als vireo-achtig: een rijke, muzikale reeks zinnen ("chewee-very-vire, chewee-very-vire-very, cheery-cheweea...") en een roep van "per-dick" of "chi-dick". De zang en roepen van Dennentangare worden hier niet beschreven, maar beide hebben typische Piranga vocalisaties. Zang is geen sterke veldscheiding tenzij je bekend bent met de vireo-achtige kwaliteit van Bloedtangare.

Stuur een betere beschrijving

Gebruik dezelfde onderdelen als de vergelijking. Je tekst staat meteen live.

The most reliable field mark between Western Tanager and Flame-colored Tanager is the overall coloration and pattern of the head and back: Western Tanager males show a yellow body with a bright red head (in breeding plumage), while Flame-colored Tanager males are more uniformly red-orange to orange, with a dusky orange back and a brownish patch below the eye. Females are trickier, but Western Tanager females are generally paler yellow with less streaking above, whereas Flame-colored Tanager females show a yellow head and underparts with a distinctly olive and black-streaked back. Immature and female birds are the most likely to be confused, especially in flight, but careful attention to back color and streaking, as well as head pattern, will usually separate them. Both are medium-sized Piranga tanagers, but subtle differences in structure and habitat can also help.

  1. Male head color (breeding): Western Tanager males have a sharply defined red head with yellow body—unique among North American Piranga. Flame-colored Tanager males are more uniformly red-orange to orange, with the color extending through the underparts and back, lacking the sharply demarcated red head.
  2. Back pattern (females/immatures): Female and immature Flame-colored Tanagers have a distinctly olive back with black streaks, while Western Tanager females/immatures have a plain olive-yellow back with little or no streaking. This is the best mark for non-breeding or young birds.
  3. Facial pattern: Flame-colored Tanager (especially males) shows a brownish patch below and behind the eye, which is absent in Western Tanager.
  4. Wingbars: Western Tanager (both sexes) shows two pale wingbars on blackish wings, which can be bold in males and less distinct in females. Flame-colored Tanager may show less contrasting wingbars, but this is not a primary separator.
  5. Underparts color: Western Tanager males are bright yellow below, while Flame-colored males are orange to red-orange below. Females of both are yellowish, but Flame-colored is more orange/yellow, Western Tanager more lemon-yellow.
  6. Back color (males): Western Tanager males have a yellowish or olive back, contrasting with the red head. Flame-colored Tanager males have a dusky orange back, less contrasting with the head.
  7. Size and structure: Both are similar in size and shape; do not rely on this in the field.
  8. Habitat and range: In the U.S., Western Tanager is widespread in the West; Flame-colored Tanager is a rare vagrant, mostly in Arizona and Texas, always check for back streaking and head color if out of expected range.
  9. Vocalizations: If you hear a vireo-like, rich, musical song, consider Flame-colored Tanager, especially in the Southwest. Western Tanager's song is less vireo-like.
  10. Season: Western Tanagers are present in the U.S. mainly during spring and summer. Flame-colored Tanagers are rare north of Mexico, so season and location can help.
  11. Foraging height: Western Tanagers are often high in the canopy of large trees; Flame-colored Tanagers may be lower, especially at forest edges, but this is not a strong separator.
  12. Sex differences: Female Western Tanagers are plainer and less streaked above than female Flame-colored Tanagers. Always check the back for streaking in dull birds.
  13. Immature confusion: Immature Western Tanagers lack strong back streaking; if you see a streaked back on a yellowish bird, lean toward Flame-colored.
  14. Bill color and shape: Not described as diagnostic in these sources—do not use.
  15. Flight views: No unique upperwing or flight pattern marks are described; rely on back and head pattern even in brief views.

Both species are medium-sized songbirds in the Piranga genus and are very similar in length (Flame-colored Tanager: 18–19 cm). Flame-colored Tanager has a reported body mass of about 34.7 g [wikidata], which is typical for Piranga tanagers and likely overlaps with Western Tanager. In the field, size is not a reliable separator between these two.

  • Adult males: Western Tanager males in breeding plumage have a bright red head, yellow underparts, and a yellowish back with black wings and two bold wingbars. Flame-colored Tanager males are more uniformly red-orange to orange on the head and underparts, with a dusky orange back (sometimes olive-tinged), and lack the sharply defined red head of Western Tanager. The back of Flame-colored Tanager is less contrasting and may show a brownish patch below the eye.
  • Adult females: Western Tanager females are generally dull yellow below and olive-yellow above, with faint or no streaking on the back. Flame-colored Tanager females have a yellow head and underparts but a distinctly olive back with black streaks, making the back appear more patterned than on Western Tanager females.
  • Immatures and non-breeding birds: Both can appear duller, but the streaked back of Flame-colored Tanager (female/immature) is a key mark. Western Tanager immatures lack strong back streaking and are plainer.
  • Wing pattern: No distinctive juvenile upperwing marks are described for either species in these sources, so focus on back and head pattern for immature birds.

Both species are arboreal and forage in the canopy, often in tall trees. Western Tanagers are noted for preferring large trees and moderate canopy cover, foraging high in the canopy. Flame-colored Tanagers also forage in trees but are more often found in montane forests and edges in their Central American range. Behavior is broadly similar and not a strong separator in the field.

Western Tanager is strongly associated with mature coniferous and mixed forests in western North America, especially areas with large trees and moderate canopy cover. They avoid dense, closed-canopy forests and are more common in open or thinned stands. Flame-colored Tanager is found from Mexico to Panama, favoring montane forests, forest edges, and sometimes gardens at higher elevations. In the U.S., it is a rare vagrant, usually in similar forested or edge habitats. If seen in the U.S. outside the Southwest or at higher elevations, Western Tanager is far more likely.

Flame-colored Tanager has a song described as vireo-like: a rich, musical series of phrases ("chewee-very-vire, chewee-very-vire-very, cheery-cheweea...") and a call of "per-dick" or "chi-dick". Western Tanager's song and calls are not described here, but both have typical Piranga vocalizations. Song is not a strong field separator unless you are familiar with the vireo-like quality of Flame-colored Tanager.

Wijzigingen weggooien?

Je hebt niet-opgeslagen wijzigingen. Als je nu weggaat, gaan die verloren.

Dennentangare · Bloedtangare · Mijn lastige vogels