Motmot

Groenkapbreedbektiran vs Geelbuikvliegenpikker

Tolmomyias sulphurescens versus Ornithion semiflavum

Oefenen

Speel een quiz met Groenkapbreedbektiran en Geelbuikvliegenpikker

Groenkapbreedbektiran (Tolmomyias sulphurescens) Groenkapbreedbektiran
Geelbuikvliegenpikker (Ornithion semiflavum) Geelbuikvliegenpikker

Media

Laden…

Kort gezegd

Het meest betrouwbare veldkenmerk is grootte en structuur: Groenkapbreedbektiran is veel groter en zwaarder gebouwd met een brede, platte snavel, terwijl Geelbuikvliegenpikker klein en delicaat is met een korte, puntige snavel. Beide soorten hebben olijfgroene bovenkanten en gele onderkanten, maar de Breedbektiran heeft een donkerder olijfgroene kroon en twee geelachtige vleugelstrepen, terwijl de Vliegenpikker een leigrijze kroon heeft met een scherpe witte supercilium en voorhoofd. Juvenielen van beide zijn lichter onder, maar de kleine grootte en scherpe snavel van de Vliegenpikker zijn altijd kenmerkend. Als je een kleine vliegenvanger ziet met een sterke witte wenkbrauw en kleine proporties, is het de Vliegenpikker; een grotere, dikbillige vogel met een meer ingetogen gezichtspatroon is de Breedbektiran.

Herkenningstips

  1. Grootte is de snelste scheiding: Als de vogel klein is (bijna groter dan een koning), is het de Geelbuikvliegenpikker. Als hij merkbaar groter is, in de buurt van de grootte van een kleine vireo of grote zangvogel, is het de Groenkapbreedbektiran. Dit geldt voor alle leeftijden en seizoenen.
  2. Snavelvorm en grootte: Breedbektiran heeft een brede, platte, peddelvormige snavel (vooral duidelijk in profiel of frontale aanzichten). De snavel van de Vliegenpikker is kort, dun en puntig, nooit plat of breed. De snavelkleur is zwart bij beide, maar de onderkaak van de Breedbektiran kan lichtgrijs tot roze zijn.
  3. Gezichtspatroon: De Vliegenpikker toont een sterke witte supercilium en voorhoofd (bijna een 'witte wenkbrauw'), in contrast met een leigrijze kroon. Het gezicht van de Breedbektiran is eenvoudiger, met alleen een dunne witte band boven de lores en een dunne witte oogring; de kroon is olijf of grijsachtig olijf, niet scherp afgebakend van het gezicht.
  4. Vleugelstrepen: Breedbektiran heeft twee geelachtig-olijfgroene vleugelstrepen gevormd door de randen op de vleugelbedekkingen, zichtbaar wanneer hij zit. De Vliegenpikker mist duidelijke vleugelstrepen; zijn vleugels zijn eenvoudig dof olijf met weinig contrast.
  5. Kroonkleur: De kroon van de Breedbektiran is donker olijf (soms grijsachtig bij sommige ondersoorten), die overgaat in de nek. De kroon van de Vliegenpikker is leigrijs, scherp contrasterend met het witte voorhoofd en supercilium.
  6. Onderkanten: Beide hebben heldergele buiken, maar de borst en flanken van de Breedbektiran zijn grijsachtig groenachtig olijf, terwijl de gele kleur van de Vliegenpikker uitgebreider en uniformer is, met alleen vage olijfstrepen op de borst/flanken.
  7. Iris kleur: De iris van de Breedbektiran is variabel (lichtbruin tot lichtgrijs of zelfs grijsachtig bij sommige ondersoorten), terwijl die van de Vliegenpikker consistent bruin is. Dit is subtiel en zelden diagnostisch in het veld.
  8. Juveniele verschillen: Juvenielen van de Breedbektiran hebben een gebroken oogring en donkere iris; juvenielen van de Vliegenpikker hebben een bruinachtige kroon en bovenkanten, en lichter geel onder. Beide zijn lichter dan volwassenen, maar de kleine grootte en het gezichtscontrast van de Vliegenpikker blijven.
  9. Staart: De staart van de Breedbektiran is bruinachtig tot dof met buffige randen; de staart van de Vliegenpikker is dof olijf, passend bij de vleugels. De staartvorm is geen sterke scheiding.
  10. Pootkleur: Beide hebben grijze tot donkergrijze poten en voeten; niet nuttig voor scheiding.
  11. Gedrag: De Vliegenpikker is veel actiever, fladderend en zwevend tussen het loof; de Breedbektiran is robuuster en zit meer doordacht.
  12. Habitat: De overlap is uitgebreid in Midden-Amerika; vertrouw niet alleen op habitat.
  13. Geografisch bereik: Als je hem in Zuid-Amerika ziet (buiten Panama/Colombia), is het bijna zeker de Breedbektiran. In Mexico en Midden-Amerika komen beide voor.
  14. Geslacht en seizoen: Beide geslachten lijken het hele jaar door op elkaar in beide soorten; geen seizoensgebonden verenkleedverandering.
  15. Valstrikken: Verwar de dunne witte oogring en band boven de lores van de Breedbektiran niet met een echte supercilium; alleen de Vliegenpikker heeft een gedurfde witte wenkbrauw. Vleugelstrepen zijn alleen aanwezig op de Breedbektiran. Controleer altijd eerst de snavelvorm en -grootte als je twijfelt.

Grootte

Groenkapbreedbektiran is aanzienlijk groter: 12,5–14 cm lang en 14,5–15,2 g in gewicht. Geelbuikvliegenpikker is veel kleiner, met slechts 8–9 cm en 7–8 g. De Breedbektiran lijkt robuust en zwaar gebouwd, terwijl de Vliegenpikker merkbaar klein en elegant is. In directe vergelijking is de Breedbektiran bijna twee keer zo zwaar en een derde langer in lengte. Dit grootteverschil is duidelijk in het veld als beide samen of met bekende referentiesoorten worden gezien.

Verenkleed

Gedrag

Beide zijn actieve vliegenvangers in het bladerdak of aan de rand, maar de kleine grootte en snelle, dartelende bewegingen van de Vliegenpikker maken het dat hij rustelozer en energieker lijkt. De Breedbektiran is robuuster en heeft de neiging om meer doordacht te zitten, vaak van een prominente zitplaats af te vliegen. Het gedrag van de Vliegenpikker wordt vaak beschreven als fladderend en zwevend tussen het loof, terwijl de Breedbektiran waarschijnlijker langere tijd stilzit. In de vlucht is de kleine, compacte vorm van de Vliegenpikker kenmerkend in vergelijking met de bredere vleugels en zwaardere uitstraling van de Breedbektiran.

Habitat

Beide soorten overlappen breed in Midden-Amerika en randhabitats, maar Groenkapbreedbektiran heeft een veel breder bereik, gevonden van Mexico door heel Midden-Amerika, Trinidad, en bijna heel Zuid-Amerika behalve Chili. Geelbuikvliegenpikker is beperkt tot Midden-Amerika en het zuiden van Mexico. Beide geven de voorkeur aan bosranden, secundaire groei en open bos, dus habitat alleen is niet diagnostisch binnen de overlapzone.

Stuur een betere beschrijving

Gebruik dezelfde onderdelen als de vergelijking. Je tekst staat meteen live.

The most reliable field mark is size and structure: Yellow-olive Flatbill is much larger and heavier-bodied with a broad, flat bill, while Yellow-bellied Tyrannulet is tiny and delicate with a short, pointed bill. Both species have olive-green upperparts and yellow underparts, but the Flatbill shows a darker olive crown and two yellowish wingbars, while the Tyrannulet has a slate-grey crown with a crisp white supercilium and forehead. Juveniles of both are paler below, but the Tyrannulet’s small size and sharp bill are always distinctive. If you see a small flycatcher with a strong white eyebrow and tiny proportions, it's the Tyrannulet; a bigger, thick-billed bird with a more subdued face pattern is the Flatbill.

  1. Size is the fastest separator: If the bird is tiny (barely larger than a kinglet), it's the Yellow-bellied Tyrannulet. If it’s noticeably larger, approaching the size of a small vireo or large warbler, it’s the Yellow-olive Flatbill. This holds for all ages and seasons.
  2. Bill shape and size: Flatbill has a broad, flat, paddle-shaped bill (especially obvious in profile or head-on views). Tyrannulet’s bill is short, thin, and pointed, never flat or wide. Bill color is black in both, but Flatbill’s mandible can be pale gray to pinkish.
  3. Facial pattern: Tyrannulet shows a strong white supercilium and forehead (almost a 'white brow'), contrasting with a slate-grey crown. Flatbill’s face is plainer, with only a thin white band above the lores and a thin white eye-ring; crown is olive or grayish-olive, not sharply set off from the face.
  4. Wingbars: Flatbill has two yellowish-olive wingbars formed by edging on the wing coverts, visible when perched. Tyrannulet lacks distinct wingbars; its wings are plain dusky olive with little contrast.
  5. Crown color: Flatbill’s crown is dark olive (sometimes grayish in some subspecies), blending into the nape. Tyrannulet’s crown is slate-grey, sharply contrasting with the white forehead and supercilium.
  6. Underparts: Both have bright yellow bellies, but Flatbill’s breast and flanks are grayish greenish olive, while Tyrannulet’s yellow is more extensive and uniform, with only faint olive streaks on the breast/flanks.
  7. Iris color: Flatbill’s iris is variable (pale brown to pale gray or even grayish in some subspecies), while Tyrannulet’s is consistently brown. This is subtle and rarely diagnostic in the field.
  8. Juvenile differences: Flatbill juveniles have a broken eye-ring and dark iris; Tyrannulet juveniles have a brownish crown and upperparts, and paler yellow below. Both are paler than adults, but Tyrannulet’s tiny size and facial contrast remain.
  9. Tail: Flatbill’s tail is brownish to dusky with buffy edges; Tyrannulet’s tail is dusky olive, matching the wings. Tail shape is not a strong separator.
  10. Leg color: Both have gray to dark gray legs and feet; not useful for separation.
  11. Behavior: Tyrannulet is much more active, flitting and hovering among foliage; Flatbill is bulkier and perches more deliberately.
  12. Habitat: Overlap is extensive in Central America; do not rely on habitat alone.
  13. Geographic range: If seen in South America (outside Panama/Colombia), it is almost certainly Flatbill. In Mexico and Central America, both occur.
  14. Sex and season: Both sexes look alike year-round in both species; no seasonal plumage change.
  15. Pitfalls: Do not confuse Flatbill’s thin white eye-ring and band above the lores for a true supercilium; only Tyrannulet has a bold white brow. Wingbars are only present on Flatbill. Always check bill shape and size first if in doubt.

Yellow-olive Flatbill is significantly larger: 12.5–14 cm long and 14.5–15.2 g in weight. Yellow-bellied Tyrannulet is much smaller, at only 8–9 cm and 7–8 g. The Flatbill appears robust and heavy-bodied, while the Tyrannulet is noticeably petite and dainty. In direct comparison, the Flatbill is almost twice the mass and a third longer in length. This size difference is obvious in the field if both are seen together or with familiar reference species.

  • Juveniles: Both species have paler underparts as juveniles. Flatbill juveniles have a broken eye-ring and dark iris, while Tyrannulet juveniles show a brown tinge to the crown and upperparts, and even paler yellow below.
  • Adults: Flatbill adults have a dark olive (sometimes grayish, depending on subspecies) crown and nape, thin white eye-ring, and two yellowish-olive wingbars. The face is relatively plain except for a thin white band above the lores. Underparts are grayish olive on the breast, bright yellow on the belly. Tyrannulet adults have a slate-grey crown with a striking white forehead, lores, and supercilium, giving a strong 'eyebrow' effect. Their upperparts are bright olive, wings and tail dusky olive, and underparts bright yellow with faint olive streaks on the breast and flanks. The Tyrannulet lacks the Flatbill’s wingbars and has a much more contrasting facial pattern.
  • Wing pattern in flight: No distinctive juvenile or immature upperwing patterns (like triangles or W-marks) are described for either species; both have fairly plain wings with subtle edging, but Flatbill’s wingbars are more apparent when perched.

Both are active canopy or edge flycatchers, but the Tyrannulet’s small size and quick, darting movements make it appear more restless and energetic. Flatbill is bulkier and tends to perch more deliberately, often sallying out from a prominent perch. The Tyrannulet’s behavior is often described as flitting and hovering among foliage, while Flatbill is more likely to sit still for longer intervals. In flight, the Tyrannulet’s tiny, compact shape is distinctive compared to the Flatbill’s broader wings and heavier jizz.

Both species overlap widely in Central America and edge habitats, but Yellow-olive Flatbill has a much broader range, found from Mexico through all of Central America, Trinidad, and nearly all of South America except Chile. Yellow-bellied Tyrannulet is restricted to Central America and southern Mexico. Both prefer forest edges, second growth, and open woodland, so habitat alone is not diagnostic within the overlap zone.

Wijzigingen weggooien?

Je hebt niet-opgeslagen wijzigingen. Als je nu weggaat, gaan die verloren.

Groenkapbreedbektiran · Geelbuikvliegenpikker · Mijn lastige vogels