Motmot

Groenborstmango vs Groene draadkolibrie

Anthracothorax prevostii versus Discosura conversii

Oefenen

Speel een quiz met Groenborstmango en Groene draadkolibrie

Groenborstmango (Anthracothorax prevostii) Groenborstmango
Groene draadkolibrie (Discosura conversii) Groene draadkolibrie

Media

Laden…

Kort gezegd

Het meest betrouwbare veldkenmerk om Groenborstmango van Groene draadkolibrie te scheiden is de vorm van de staart: volwassen mannelijke Groene draadkolibrie heeft een dramatisch lange, diep gevorkte, naaldachtige staart, terwijl de staart van Groenborstmango korter en minder diep gevorkt is. Vrouwelijke en jonge Groene draadkolibries hebben een ingesneden maar niet verlengde staart, met kenmerkende witte basissen en punten op de buitenste veren, terwijl de vrouwelijke Mango een meer uniforme staart toont met minder contrast. Ook toont Groenborstmango van alle leeftijden en geslachten een gedurfde, donkere centrale streep op de onderzijde, omzoomd door metallic groen of blauw, wat nooit aanwezig is op Groene draadkolibrie. In gezeten of vliegende posities, let op de zwaardere, gebogen snavel en het robuustere lichaam van de Mango in vergelijking met de fijnere, kortsnavelige draadkolibrie. Beide soorten zijn metallic groene kolibries, maar hun structuur en patronen op de onderzijde zijn diagnostisch.

Herkenningstips

  1. De vorm van de staart is het beste veldkenmerk: Volwassen mannelijke Groene draadkolibrie heeft een dramatisch lange, diep gevorkte, naaldachtige staart, terwijl de staart van Groenborstmango korter, breder, en minder gevorkt is. De staart van de vrouwelijke draadkolibrie is ingesneden met witte basissen/punten, nooit zo lang of diep gevorkt als die van de mannelijke, en altijd meer gepatterned dan welke Mango dan ook.
  2. Patroon op de onderzijde: Groenborstmango van alle leeftijden en geslachten toont een gedurfde, donkere centrale streep op de kin, keel, en borst, omzoomd door metallic groen of blauw. Groene draadkolibrie toont deze streep nooit; zijn keel en borst zijn metallic groen of dof zwart, soms met een groenachtig blauwe kern bij mannetjes.
  3. Witte wangvlek: Vrouwelijke en jonge Groene draadkolibrie hebben een brede witte wangvlek, afwezig bij Mango van welke leeftijd of geslacht dan ook.
  4. Staartpatroon bij vrouwtjes en onvolwassenen: De staart van de vrouwelijke draadkolibrie heeft witte basissen en punten op de buitenste veren; de staart van de vrouwelijke Mango is uniformer met blauw-zwart en paars, soms met witachtige punten maar nooit met hetzelfde gedurfde contrast van witte basis/punt.
  5. Vorm van de snavel: Mango heeft een zwaardere, iets gebogen, dof zwarte snavel; de snavel van de draadkolibrie is korter, fijner, en rechter.
  6. Lichaamsstructuur: Mango is robuuster en zwaarder, met een robuuste bouw. Draadkolibrie is kleiner, fijner, en meer delicaat, vooral het vrouwtje.
  7. Romp en rug: Mannelijke draadkolibrie heeft een koperachtig bronzen achterwerk met een witte band, en een meer metallic groene rug; de bovenkant van Mango is metallic bronsgroen zonder een witte band op het achterwerk.
  8. Flank en onderstaartdekkers: De onderstaartdekkers van Mango zijn dof paars (man) of dof met brede witte randen (vrouw); de flanken van draadkolibrie zijn dof groen met een witte vlek, onderstaartdekkers worden niet als kenmerkend beschreven.
  9. Jongere kenmerken: Jonge Mango heeft een witte kin/keel/borstcentrum met kastanjebruin aan de zijkanten; jonge draadkolibrie heeft een grijsachtige witte kin.
  10. Voedingsgedrag: Draadkolibrie zweeft vaak met de staart in een rechte hoek en zoekt hoog in de boomtoppen; Mango zoekt op alle niveaus en is waarschijnlijker bij voederplaatsen of lagere vegetatie.
  11. Habitatcontext: Mango is algemeen in open bossen, tuinen, en stedelijke randen; draadkolibrie is een specialist van het bosdak, zelden gezien in open of stedelijke gebieden.
  12. Geografisch bereik: Als gezien in Mexico of Venezuela, is het Mango; draadkolibrie is beperkt tot Costa Rica, Panama, Colombia, en Ecuador.
  13. Geslachtsverschillen: Alleen de mannelijke draadkolibrie heeft de extreem lange, gevorkte staart; de staart van de vrouwelijke draadkolibrie is ingesneden en gepatterned, maar nooit zo lang als die van de mannelijke of zo uniform als die van Mango.
  14. Grootte-indruk: Mango lijkt altijd groter en zwaarder dan draadkolibrie, vooral wanneer beide samen worden gezien.
  15. Verenvalkuilen: Beide zijn metallic groen, maar alleen Mango heeft de donkere centrale streep op de onderzijde; alleen draadkolibrie (vrouwelijk/onvolwassen) heeft een witte wangvlek en witte staartbasissen/punten.

Grootte

Groenborstmango is aanzienlijk groter en zwaarder: volwassenen zijn 10,3–12,1 cm lang en wegen 5,7–7,0 g [wikipedia], terwijl mannelijke Groene draadkolibries 9,5–10,2 cm (vrouwen 6,6–7,5 cm) zijn en gemiddeld slechts 3,0 g wegen [wikipedia]. Mango is robuuster, met een stevigere bouw en een dikkere, gebogen snavel. Draadkolibrie is merkbaar kleiner, vooral het vrouwtje, en lijkt over het algemeen delicater.

Verenkleed

Gedrag

Groene draadkolibrie zoekt typisch hoog in het bladerdak, vaak aan de toppen van bloeiende bomen, en houdt zijn staart in een rechte hoek terwijl hij zweeft. Mannetjes zitten op hoge kale takken en voeren duikshows uit. Groenborstmango zoekt op alle niveaus van ondergroei tot bladerdak, vaak bij voederplaatsen en vangt insecten door te jagen of te verzamelen. Mango is waarschijnlijker te zien op lagere niveaus en in een breder scala aan habitats, inclusief door mensen aangepaste gebieden.

Habitat

Groenborstmango wordt gevonden van oostelijk Mexico door Midden-Amerika, Colombia en Venezuela, en wordt vaak gezien in open bossen, randen, tuinen en zelfs stedelijke gebieden. Het is meer aanpasbaar en wijdverspreid. Groene draadkolibrie is beperkt tot vochtige montane en laagland altijdgroene bossen in Costa Rica, Panama, Colombia en Ecuador, voornamelijk in het bladerdak en aan bosranden, meestal op gemiddelde hoogtes (600–1.400 m). Draadkolibrie is veel minder waarschijnlijk in open of stedelijke habitats.

Stuur een betere beschrijving

Gebruik dezelfde onderdelen als de vergelijking. Je tekst staat meteen live.

The most reliable field mark to separate Green-breasted Mango from Green Thorntail is tail shape: adult male Green Thorntail has a dramatically long, deeply forked, needle-like tail, while Green-breasted Mango’s tail is shorter and less deeply forked. Female and juvenile Green Thorntails have a notched but not elongated tail, with distinctive white bases and tips on the outer feathers, while female Mango shows a more uniform tail with less contrast. Also, Green-breasted Mango of all ages and sexes shows a bold, dark central stripe down the underparts, bordered by metallic green or blue, which is never present on Green Thorntail. In perched or flight views, look for the Mango’s heavier, decurved bill and bulkier body compared to the daintier, short-billed Thorntail. Both species are metallic green hummingbirds, but their structure and underpart patterns are diagnostic.

  1. Tail shape is the single best field mark: Adult male Green Thorntail has a dramatically long, deeply forked, needle-like tail, while Green-breasted Mango’s tail is shorter, broader, and less forked. Female Thorntail’s tail is notched with white bases/tips, never as long or deeply forked as the male, and always more patterned than any Mango.
  2. Underpart pattern: Green-breasted Mango of all ages and sexes shows a bold, dark central stripe down the chin, throat, and chest, bordered by metallic green or blue. Green Thorntail never shows this stripe; its throat and breast are metallic green or dull black, sometimes with a greenish blue center in males.
  3. White cheek patch: Female and juvenile Green Thorntail have a broad white cheek patch, absent in Mango of any age or sex.
  4. Tail pattern in females and immatures: Female Thorntail’s tail has white bases and tips on the outer feathers; Mango female’s tail is more uniform with blue-black and purple, sometimes with whitish tips but never with the same bold white base/tip contrast.
  5. Bill shape: Mango has a heavier, slightly decurved, dull black bill; Thorntail’s bill is shorter, finer, and straighter.
  6. Body structure: Mango is bulkier and heavier, with a robust build. Thorntail is smaller, daintier, and more delicate, especially the female.
  7. Rump and back: Male Thorntail has a coppery bronze rump with a white band, and a more metallic green back; Mango’s upperparts are metallic bronze green without a white rump band.
  8. Flank and undertail coverts: Mango’s undertail coverts are dusky purple (male) or dusky with wide white edges (female); Thorntail’s flanks are dull green with a white spot, undertail coverts not described as distinctive.
  9. Juvenile marks: Juvenile Mango has a white chin/throat/center breast with chestnut on the sides; juvenile Thorntail has a grayish white chin.
  10. Foraging behavior: Thorntail often hovers with tail cocked at a right angle and forages high in the canopy; Mango forages at all levels and is more likely at feeders or lower vegetation.
  11. Habitat context: Mango is common in open woodlands, gardens, and urban edges; Thorntail is a forest canopy specialist, rarely seen in open or urban areas.
  12. Geographic range: If seen in Mexico or Venezuela, it is Mango; Thorntail is limited to Costa Rica, Panama, Colombia, and Ecuador.
  13. Sex differences: Only male Thorntail has the extremely long, forked tail; female Thorntail’s tail is notched and patterned, but never as long as the male’s or as uniform as Mango’s.
  14. Size impression: Mango always appears larger and heavier than Thorntail, especially when both are seen together.
  15. Plumage pitfalls: Both are metallic green, but only Mango has the dark central underpart stripe; only Thorntail (female/immature) has a white cheek patch and white tail bases/tips.

Green-breasted Mango is significantly larger and heavier: adults are 10.3–12.1 cm long and weigh 5.7–7.0 g [wikipedia], while Green Thorntail males are 9.5–10.2 cm (females 6.6–7.5 cm) and average only 3.0 g [wikipedia]. Mango is bulkier, with a more robust build and a thicker, decurved bill. Thorntail is noticeably smaller, especially the female, and appears more delicate overall.

  • Juvenile/immature birds: Juvenile Green-breasted Mango resembles adult female but has a white chin, throat, and breast center with chestnut on the sides. Juvenile Green Thorntail is like the adult but with a grayish white chin. No distinctive upperwing or flight pattern differences are described for either species at any age.

  • Adult males: Green Thorntail males have a dark green crown, metallic green back, coppery bronze rump with a white band, and a deeply forked, needle-like bluish black tail. Their throat is bright metallic green, and the breast/center is metallic greenish blue. Green-breasted Mango males have a metallic bronze green crown and upperparts, a velvety black stripe down the chin, throat, and chest bordered by metallic bluish green, and a shorter, less forked tail with purple gloss.

  • Adult females: Female Mango has less bronzy upperparts, a similar dark central stripe (which turns bluish green on the breast and dusky on the belly), and a tail with blue-black outer feathers with purple bases and whitish tips. Female Thorntail has a notched (not elongated) tail with white bases and tips on the outer feathers, a broad white cheek patch, and a dull black chin with white spots. The Mango’s underparts are metallic green with a dark central stripe; Thorntail’s are dull black with green flanks and a white spot.

  • Tail pattern: Thorntail males have the most distinctive tail: extremely long, deeply forked, and needle-like. Mango’s tail is shorter, broader, and less forked in all ages and sexes. Female Thorntail’s tail is notched with white bases/tips, unlike the more uniform Mango tail.

Green Thorntail typically forages high in the canopy, often at the tops of flowering trees, and cocks its tail at a right angle while hovering. Males perch on high bare twigs and perform dive displays. Green-breasted Mango forages at all levels from understory to canopy, often visiting feeders and taking insects by hawking or gleaning. Mango is more likely to be seen at lower levels and in a wider range of habitats, including human-altered areas.

Green-breasted Mango is found from eastern Mexico through Central America, Colombia, and Venezuela, and is often seen in open woodlands, edges, gardens, and even urban areas. It is more adaptable and widespread. Green Thorntail is restricted to humid montane and lowland evergreen forests in Costa Rica, Panama, Colombia, and Ecuador, primarily in the canopy and at forest edges, usually at mid-elevations (600–1,400 m). Thorntail is much less likely in open or urban habitats.

Wijzigingen weggooien?

Je hebt niet-opgeslagen wijzigingen. Als je nu weggaat, gaan die verloren.

Groenborstmango · Groene draadkolibrie · Mijn lastige vogels